Welkom in mijn wereld …

Vier verrassende wegen om liefde te vinden en de race tegen je biologische klok te winnen …

Een paar dagen geleden zag ik enge beelden op tv. Mijn echtgenoot en ik wilden een aflevering van de documentaire Born in the Wild bekijken. Dit programma gaat over vrouwen die bevallen in de natuur, op afgelegen plaatsen, soms zelfs tussen de wilde dieren. De intro toonde vrouwen die op hun rug lagen te schreeuwen. Meteen vroeg ik aan mijn man om een ander kanaal te kiezen. Maar het kwaad was al geschied. Een paar seconden beeldmateriaal volstond om een diepe indruk na te laten. De beelden blijven me achtervolgen. Ik hoop dat ze vervagen naarmate de verwachte aankomstdatum van mijn baby nadert (over een paar weken).

Verbijsterend vind ik het trouwens dat je op een alternatieve manier een kindje op de wereld wil zetten, maar dan wel op je rug gaat liggen en hard zit te schreeuwen. Dat is alsof je met de fiets naar je werk gaat om gezondheidsredenen en tegelijkertijd een sigaret rookt… Ja, ik weet het wel, 99% van de vrouwen die bevallen (althans in ziekenhuizen), liggen op de rug. Maar het is de meest onnatuurlijke positie die je kan aannemen. Het is enkel handig voor het personeel van het ziekenhuis, want je zorgt er op die manier voor dat de zwaartekracht tegenwerkt. “Maar waarom vertelt ze dit?” zal je je wellicht afvragen. Wat heeft bevallen te maken met zoeken naar liefde?

Faalangst. Ik besef dat de beelden me zo raken omdat ik angst voel. Hoewel het de derde keer is dat mijn man en ik een kindje mogen verwelkomen, ben ik toch wel bang om te “falen”. Zo bang zelfs dat ik een tijd geleden de drang voelde om allerlei back-up plannen te bedenken voor het geval dat de vroedvrouw niet op tijd aanwezig zou zijn. Ik heb namelijk een voorkeur voor een thuisgeboorte, net zoals bij ons tweede kindje, en dan is de samenwerking met een vroedvrouw dus ontzettend belangrijk.

Enkele weken geleden betrapte ik mezelf erop dat ik 100% garantie wilde van mijn vroedvrouw. De absolute zekerheid dat ze bereikbaar, beschikbaar en op tijd zal zijn en ook dat alles goed zal verlopen. Het faalangstbeestje in mij durft nog wel eens de kop opsteken. Dank zij mijn coaches heb ik geleerd dat de angst om te mislukken slechts een idee is. Een zelf saboterende overtuiging. Een gebrek aan vertrouwen in je eigen kracht. En dan wil je dus dat anderen je zekerheid geven. Dit gaat soms zover dat je pas toelaat dat anderen je helpen als ze je 100% garantie op resultaat bieden.

Dit merk ik geregeld wanneer ik kennismakingsgesprekken met singles heb. Hoewel ze hunkeren naar het vinden van ware liefde, willen sommigen pas investeren in een coachingstraject als ze zeker zijn dat het “resultaat” zal opleveren. En resultaat, dat definiëren ze als niets minder dan de partner van hun dromen. Ze verwachten dus van mij als mentor dat ik 100% verantwoording neem voor de return on investment, daarbij vergetende dat ze zelf minstens deels verantwoordelijk zijn voor de ROI.

Natuurlijk mag je van een coach verwachten dat hij of zij een professional is. Bijvoorbeeld dat ze beschikken over een bepaald denk- en werkniveau door een brede academische training, full-time professioneel engagement, praktijk- en levenservaring en een levend voorbeeld zijn van walk the talk. Zo zou ik persoonlijk een gebrek aan geloofwaardigheid ervaren bij een coach voor singles die zelf nog aan het daten is. Maar professionalisme verlangen is niet hetzelfde als 100% resultaat willen.

Deze eis om garantie speelt bovendien niet enkel in de hulpvraag. Het is een patroon dat ook van toepassing blijkt te zijn op vlak van het datingproces, zo stel ik vast. Mensen die al dan niet bewust “100% garantie op resultaat” eisen als voorwaarde om in zichzelf te investeren (want dat is coaching uiteindelijk, een investering in jezelf), zijn ook pas bereid om in een ander te investeren als ze zeker zijn dat er een vaste, lange relatie zal volgen. In de liefde heb je die garantie natuurlijk nooit.

Zulke “100%-eisers” trekken vrijgezellen aan die akkoord zijn met dit gebrek aan bereidheid om te investeren in een deels onbekende factor. Mensen die zelf bereid zijn om een risico te nemen, doen namelijk de deur dicht als ze merken dat jij dat niet bent, dat jij allerlei back-up plannen zit uit te dokteren. Potentiële partners van niveau pikken dat soort gedag niet. En zo blijf je je vastgeroest patroon bevestigen. Je vindt dan geen serieuze single die bereid is om een risico te nemen en in jou te investeren. Uiteindelijk blijf je alleen of geraak je verzeild in tweederangs relaties.

Intussen heb ik de piste van absolute garantie verlaten. Ik kies ervoor om te vertrouwen op mijn begeleiding. Ik laat de uitkomst los en tegelijkertijd bereid ik me zo goed mogelijk voor op de geboorte van onze tweede zoon samen met een gedreven team: mijn man, de vroedvrouw, een hypnobirthing coach en onze babysit die stand-by zal zijn. Want loslaten wil niet zeggen dat je iets aan het toeval overlaat. Het betekent niet dat je in je eentje aanmoddert. Het is een soort van detached caring, zoals ze dat zo mooi zeggen in het Engels. Nu ik dit allemaal opgeschreven heb, voel ik meer rust in mij. Die enge beelden hebben al een flink stuk van hun kracht verloren…

En jij, wat ga jij nu doen? Kies je voor faalangst of de optie om je te laten begeleiden?

Karianne Dewitte,

Relatiecoach en bezielster van Singles Academy

shutterstock_416890726

Geef een reactie